Het is fijn in deze warme waterige omgeving,
We zijn samen. Er heerst eenheid en liefde.
Hoewel nog geen handen of voeten,
Toch innig verstrengeld met elkaar.

Dan dreigt er iets,
Het lijkt wel storm,
Met orkaankracht wordt er aan ons getrokken/ gezogen.
En dan, ineens ben je weg.

Ik voel je niet meer, ik voel alleen pijn.
De fijne omgeving is leeg,
Ik ben alleen, en blijf achter,
Wat moet ik zonder jou?

Ik wordt dan geboren,
Ik wil hier niet zijn!
Ik voel me half, incompleet.
En toch moet ik zonder jou leven.

En dan, 48 jaar later,
Op 17 januari 2021,
Wordt je geboren in mij,
Ik kan je weer voelen, je bent er weer bij.

De pijn die toen ervaarde,
Kan ik nu benoemen;
Doodangst, verdriet, boosheid,
Ik kan ze nu doorleven, en helen.

Nu zie ik je in het zonlicht,
Als een roodborstje vlieg je naast me,
Ik hoor je in de wind,
En voel ik je vooral, in mijn hart.

Lieve tweeling,

Door jou ben ik geworden,
Wie ik hoor te zijn.
Een wezen vol leven,
Licht, liefde en sterker dan pijn.

En je vind het goed,
Dat ik verder ga met leven,
Ik ga nu met volle teugen genieten,
Van het licht en de liefde die we zijn.

© Theodoor Vink 18-11-2022